Manly Tour

Manly is a suburb of northern Sydney, in the state of New South Wales, Australia 17 kilometres north-east of the Sydney central business district and is the administrative centre of the local government area of Manly Council, in the Northern Beaches region.


Manly is one of Sydney’s most popular seaside destinations. Full of attractions and exciting activities including Manly Beach, Oceanworld, kayaking, swimming, tennis, golf, beach volleyball, roller blading, scenic and historical walks, art, parasailing, scuba diving, fishing, dining and so much more.

‘हात हल्लाएर गुहार माग्दै थिए’

सीता एयर विमान दुर्घटना

‘हात हल्लाएर गुहार माग्दै थिए’

“विमान भूईमा खसेर पड्कियो । आगो बल्न थाल्यो । विमान भित्रका यात्रुहरु चिच्याउन कराउन थाले । बचाउन गुहार माग्न थाले । बेतोडसँग भुईँमा खसेको विमान भित्रबाट कसैले हात हल्लाएर गुहार माग्दै थियो । तर केही गर्न सकिएन । हेर्दाहेर्दै आँखै सबैजना जले ।”

शुक्रबार बिहान भक्तपुरको मनोहरा खोला किनारमा भएको विमान दुर्घटनाका एक प्रत्यक्षदर्शी कालेन्द्र रम्तेलको भनाई हो यो । मर्निङवाक जाँदै गरेका उहाँले विमान ढलपल ढलपल गर्दै तलतल आएको र के भो भनेर हेर्दाहेर्दै भूईमा खसेको बताउनुभयो । ‘विमानस्थल तर्फ नै मोडिन खोजेको विमान ठूलो आवाज गरेर पड्कियो र आगो बल्यो म आत्तिए’, उहाँले भन्नुभयो ।

त्रिभुवन अन्तराष्ट्रिय विमानस्थलबाट शुक्रबार बिहान ६ बजेर १५ मिनेट जादा सोलुको लुक्लाका लागि उडेको सीता एयरको नाईन एन ए एच ए डोर्नियर विमान भक्तपुरको मध्यपुरथिमि नगरपालिका १६ मनोहरा खोला नजिकै सुकुम्बासी बस्तीको छेऊमा खसेर दुर्घटना हुँदा १९ जनाको ज्यान गयो ।

विमान खसेको प्रत्यक्ष देख्नेहरु आत्तिए । दुर्घटनास्थलमा रुवाबासी चल्यो । विमान भित्रका यात्रु जलेको देखेर मन थाम्न नसक्नेहरुको आँखाबाट आँसु बगिरह्यो ।

दुर्घटनास्थल नजिकै रहेको सुकुम्बासीबस्ती निवासी तुलसा कार्की धेरैबेर आफ्नै आखाले देखेको भयानक दुर्घटनाबारे बोल्न सक्नुभएन ।

‘म घर पछाडि बारीमा तरकारी टिप्दै थिए । विमान म भएतिरै आयो । म आत्तिएर अलि पर गएँ । तर घुम्न खोजे जस्तो लागेको विमान त मेरै अगाडि खस्यो । विमान भित्रका यात्रुहरुको चिच्याहट, रुवाई र हात हल्लाएर मागेको गुहारको अगाडि म एक्लैले के गर्न सक्थे र ? हेर्दाहेर्दै सबै जले ।’ रसाएका आँखाले उहाँको पीडा झल्काई रहेको थियो ।

उहाँका अनुसार आत्तिएर चिच्याइरहेका यात्रुहरु सबै विमानको पछाडि भागमा एकै ठाउँमा जम्मा भएर रोईरहेका थिए, कराईरहेका थिए । ‘एकै ठाउँमा जलेर होला, धेरैजसो यात्रुको शव एकै ठाउँमा डल्लो परेको थियो । लाशमाथि लाश थियो’, उहाँले भन्नुभयो ।

२५ मिनेट पछि मात्र दमकल आईपुग्यो

बस्तिकै देवान राई भन्नुहुन्छ – ‘विमान घर नजिकै आएर खस्यो । मैले त बस्ति मै आयो भन्ठानेको थिए तर वस्तिको एकसय मिटर पर नै खस्यो । विमान खसेको करिब २५ मिनेट पछि मात्र दमकल आईपुग्यो । त्यो पनि खोलापारी भएकाले आउने बित्तिकै पानी हाल्न सकेन । जब दमकलले पानी हालेर निभाउँदा सम्म कोही बाँच्न सक्ने अवस्था थिएन । दमकल र उद्धार टोली १५ मिनेट अगाडि मात्र आएको भए आधा यात्रु बाँच्न सक्ने थिए । राजधानीको यति नजिक विमान दुर्घटना हुँदा पनि दमकल र सुरक्षाकर्मी झण्डै आधाघण्टा पछि आईपुगे । त्यतिखेरसम्म विमान जलिसकेको थियो ।’

प्रत्यक्षदर्शीका अनुसार चालकले दुर्घटना हुने थाहा पाएपछि वस्तितर्फ आएको विमान घुमाउन सफल भए । विमानस्थल पूग्न नसक्ने थाहा पाएर विमानलाई खोलामा खसाल्न खोजेका थिए ।

मनोहरा सुकुम्वासी बस्तीका प्रकाश तामाङ भन्नुहुन्छ – ‘म शौचालय गएर बाहिर निस्कँदा त विमान आफूतिर पो आईरहेको देखेँ । अब मरियो भन्ने लागेको थियो । चालकले आफू मरेर पनि सुकुम्बासी बस्ति जोगाए र बाँचियो ।’

‘हामीलाई त नयाँ जीवन पाए जस्तो लागेको छ’, बस्तिकै बासिन्दा घटनाका प्रत्यक्षदर्शी तीलकुमारी राईले भन्नुभयो, ‘विमान वस्ति मै खस्छ भन्ने लाग्यो । वस्तिमा खेसेको भए सयौँको ज्यान जानसक्थ्यो । बस्ति खरानी हुन्थ्यो तर चालकले वस्तिलाई जोगाए ।’

सम्बन्धित समाचारः

सीता एयरको विमान दुर्घटना (तस्बिरहरु सहित)

विमान दुर्घटनामा ज्यान गुमाउने ७ नेपाली, ७ वेलायती, ५ चिनियाँ

विमान चरासँग ठोक्किएको पुष्टी

विमान दुर्घटनाबारे अध्ययन गर्न छानविन आयोग गठन

Review On Sano Sansar

                   Thanks Guys **

 It was really awesome trip & was memorable .. Too

Tried to capture and link every single moment but I failed .. Some vdOs were lost and some were really hard to adjust ..

Just I marked and linked some and made this

Vdo .. Just a try ..I know quality is not the perfect one .. 

 SANO SANSAR: Movie Based on Nelson Bay Trip..

 
Hope u Guys Enjoy  it ..
(Note: sorry for the inconvenience This VDo does open only on LAPTOPS and PC S not on MOBILE)

And thanks once again to all .. The members ** wanna remember those moments once again ..

Was one of my best trip ever.. With - Doller Sheikh , Tulsi Sapkota , Rajya Maharjan , Shiwani Dawadi , Munmoon Shah ..

Pushpa short listed for CNN Hero of 2012

 SEP 21

Add caption

Pushpa Basnet , who was profiled earlier this year by CNN for her role in rescuing the children living in prisons with their parents, has been nominated as one of the top 10 CNN heroes of this year.

CNN's global audience made public the list of top 10 CNN heroes of 2012 for their extraordinary efforts to help change the world and better the lives of others. Each of them will receive US $ 50, 000 and a chance to be the CNN hero of the year.


According to the CNN website, the nominees will be honored at "CNN Heroes: An All-Star Tribute," a globally broadcast event that airs live December 2 at 9 p.m. ET/6 p.m. PT.

At the tribute show, one of the top 10 nominees will be named CNN Hero of the Year and receive an additional $250,000 to continue their work.


The Hero of the Year will be decided by a public vote. Through November 28, people can vote for their favorite Hero at CNNHeroes.com.

Pushpa has been working for the welfare of children who were in prison for various reasons. Her contribution towards their education, health and other facilities has had a tremendous impact.

To vote for Pushpa, you can go to http://heroes.cnn.com/ and follow the instructions.

This is the sixth year CNN has conducted its annual search for CNN Heroes. In those years, the campaign has profiled more than 180 people on CNN and CNN.com.
Maiti Nepal Chairman Anuradha Koirala had been chosen the CNN Hero of the Year in 2010.

Click the link below and vote Pushpa:
CNN Heros

Teej

Teej (तीज)


is a fasting festival for Hindu women. It is mainly celebrated in Nepal and Haryana (India) and is considered as the most standard form of teej. It is also celebrated in some states of India but has almost vanished nowadays.
It takes place on the third day of Shukla Paksha (bright moon fortnight) of the Shraavana or Saawan month of Hindu calendar that normally falls from late July to early September. Dedicated to the Goddess Parvati, commemorating her union with Lord Shiva, the festival is celebrated for marital bliss, well-being of spouse and children and purification of own body and soul. The festival is a three-day-long celebration that combines sumptuous feasts as well as rigid fasting.^[1][2][3]
Falling on the Hindu month of Bhadrapada or Bhado (August/September), it also celebrates the arrival of monsoon after a season of oppressive heat. "Teej" is a small red insect that comes out of the soil during rains.

Teej in Nepal

Nepalese Women dancing in Teej

The first day of Teej is called Dar Khane Din. On this day the women, both married and unmarried, mainly of Khas ethnicity, assemble at one place, in their finest attire and start dancing and singing devotional songs. Amidst all this, the grand feast takes place. The jollity often goes on till midnight, after which the 24-hour fast starts.
The second day is the fasting day. Some women live without a morsel of food and drops of water while others take liquid and fruit. On this day, they gaily dress and visit a nearbyShiva temple singing and dancing on the way. The Pashupatinath Temple gets the highest number of devotees. At the Shiva temple, women circumambulate the Shiva Linga, the symbol of the lord, offering flowers, sweets and coins. The main puja (religious ceremony) takes place with offerings of flowers, fruits, etc., made to Shiva and Parbati, beseeching them to grant their blessing upon the husband and family. The important part of the puja is the oil lamp which should be alight throughout the night.
The third day of the festival is Rishi Panchami. After the completion of the previous day's puja, women pay homage to various deities and bathe with red mud found on the roots of the sacred datiwan bush, along with its leaves. This act of purification is the final ritual of Teej, after which women are considered absolved from all their sins. The recent years have witnessed an alteration in the rituals, especially concerning the severity, but its essence remains the same.
Teej is celebrated just before the first day of Ganesh Chaturthi. Women do 24-hour nirjala fasting (without water or fruit) for the wellness of their spouse and their married life and unmarried would be praying to get a nice husband.

We still need more. Please share and vote as much you can. One vote can make big differences and we may win the race. We can do it.

You Decide What Matters

The Power of Giving is in Your Hands!

रात रहे अग्राख पलाए

नेपालीमा एउटा उखान छ - रात रहे अग्राख पलाए। त्यसैले, हामी हाम्रो भारतीय प्रतिद्वन्दी भन्दा सात हजार भोटले अगाडि भएपनि चुप लागरे बस्न चाहांदैनौं किनभने उनीहरुको फेसबुक समुदाय हाम्रो भन्दा धेरैधेरै गुणा ठूलो छ भन्ने सहजै अनुमान लगाउन सकिन्छ। र, उनीहरुले स्थितिलाई सहजै बदलिदिन सक्छन्। भोली के हुन्छ, कसलाई के थाहा?

नेपाल अहिले मध्यरातको निन्द्रामा मस्त भएपनि नेपालीहरू सन्सारका कु

नै न कुनै भागमा जागा नै छ्न्। अबको तीन दिन, नेपाल सुतेको बेला हामीलाई नेपालबाहिर नसुतेका नेपालीहरुको साथ चाहिन्छ अनि जब उनीहरू सुत्छन्, हामीलाई नेपालभित्रका नेपालीको साथ चाहिन्छ। अनि मात्र हामी सात हजार परोपकारी संस्थाहरूको यो प्रतिश्पर्धा जित्न सफल हुनेछौं।

सन्देश श्यर गर्दै रहनु होला र भोट हाल्नुभएको छैन भने भोट हाल्ने तरिका यस्तो छ:

1. आफ्नो फेसबुक खोल्नुहोस्

2.https://apps.facebook.com/chasecommunitygiving/charity/view/ein/51-0496452?ref=6a47449e94 मा जानोस्

3. Vote बटनमा क्लिक गर्नोस्। संगै देखापर्ने Allow Applications मा क्लिक गर्नोस् अनि नयां पेज खुल्छ। त्यसमा Log in with facebook मा क्लिक गर्नोस्, कहिलेकाहिं page refresh गर्नुपर्छ नत्र Vote बटनमा क्लिक गरेपछि तपाईंको भोट प्राप्त हुन्छ।

ब्रिटेनले भिसा दिन बन्द गरेपछि विद्यार्थीहरुमा अन्योल

	भीसा अन्योलबाट पीडीत विद्यार्थीहरु उत्तर खोज्दै परामर्शदाता केन्द्रहरु धाउन थालेका छन्

खासगरी कलेजलाई हजारौं पाउण्ड बुझाइ भीसा पर्खेर बसेका विद्यार्थीहरु ब्रिटिश सरकारले अकस्मात गरेको सो निर्णयले आफ्नो पैसा डुब्ने हो कि भनेर चिन्तित छन्।

जनवरी २९ मा यूके बोर्डर एजेन्सीले अकस्मात गरेको उक्त निर्णयले आफ्नो भविष्यको सपनामात्रै नभई कठिनसंग जोहो गरेको पैसा समेत डुब्ने त्रासमा रहेका विद्यार्थीहरु, हरेक दिन कहिले ब्रिटिश भिसा संकलन केन्द्र त कहिले शैक्षिक परामर्शदाताका केन्द्रहरु धाइरहेका छन्।

अलपत्र

भिसा आवेदनको लागि मिति पाइसकेका करीब पन्ध्र सय सहित करीब चार हजार नेपाली विद्यार्थीहरुले ‌औसतमा पाँच लाख रुपियाँका दरले कलेजलाई पैसा बुझाइसकेको तथ्यांक शैक्षिक परामर्शदाता संघले दिएको छ।

त्यसरी वल्लो घाट न पल्लो तीरको स्थितिमा पुगेका मध्ये काठमाण्डूका विद्यार्थी ओमराम वशिष्ठ एक हुन्।

उनी भन्छन्, “काठमाण्डूस्थित ब्रिटिश दूतावासमा बुझ्न जाँदा भिसा संकलन केन्द्रमा बुझ्न जाउ भन्छन्। कुनै प्रतिक्रिया पाएको छैन।”

कतिपय विद्यार्थीहरुले ब्रिटेन जानको निम्ति देखाउन पर्ने बैंक ब्यालेन्सको निम्ति समेत ब्याजमा पैसा लिएका छन्।

जतिदिन यो अनिश्चय बढ्दै जान्छ त्यतिनै उनीहरुले घाटा बेहोर्नुपर्नेछ।

त्यस्तै त्रासमा रहेका छन् गुल्मीका बाबुराम अर्याल जो विद्यार्थीको आश्रितको रुपमा ब्रिटेन जाने तयारीमा थिए।

उनले बैंक ब्यालेन्स देखाउन बीस लाख रुपियाँ जोहो गरेको र त्यसको लागि एक लाख रुपियाँ त ब्याज तिरिसकेको बताए।

“अब कतिदिनसम्म बैंकमा रकम राखिराख्नु पर्ने हो केही पत्तो छैन,” उनले भने।

दोषी को?

दिनदिनै विद्यार्थीहरुको गुनासो सुन्न बाध्य शैक्षिक परामर्शदाताहरुले ब्रिटिश सरकारलाई दोषी देखाएका छन्।

नेपाल शैक्षिक परामर्शदाता संघका अध्यक्ष उत्तमप्रसाद पन्तका अनुसार विगतमा भीसा सम्बन्धी कुनै नीतिगत परिवर्तन गर्नुपर्दा पहिले नै जानकारी दिएर सबैलाई तयार गर्न समय दिने ब्रिटिश सरकारले, यसपाली एक्कासी निर्णय गरेर अन्याय गरेको छ।

“बेलायत जस्तो मानव अधिकारको सम्मान गर्ने मुलुकले यसो गर्नु सुहाउने कुरा होइन,” पन्तले बताए।

ब्रिटिश सरकारको निर्णयबारे बीबीसीले सोध्दा काठमाण्डूस्थित ब्रिटिश दूतावासले तत्कालको लागि कुनै प्रतिक्रिया दिएन।

नेपाल सरकारले पनि यस विषयमा कुनै चासो नलिएकोमा विद्यार्थी तथा शैक्षिक परामर्शदाताहरु आक्रोशित छन्।

परामर्शदाताहरुको संघले गठन गरेको समितिका सदस्य समेत रहेका शिक्षा मन्त्रालयका भूतपूर्व अधिकारी लव त्रिपाठिले शिक्षा तथा परराष्ट्र मन्त्रालयले यस विषयमा ब्रिटिश सरकारसंग छलफल गर्नुपर्ने बताए।

कमजोरी जताबाट भएको भएपनि मारमा भने उच्च शिक्षाको सुनौलो सपना संगालेका हजारौं विद्यार्थीहरु परेका छन्।

Mero Nepal

Some precious VDOS:
JUst watch this Out:

विश्वकप खेल्न पाउला त नेपालले ?

लिग च्याम्पियन बन्दै २ पटक पछार्‍यो अमेरिकालाई नेपालले

फुटबलको विश्वकप खेल्नु अझै सपना नै हो नेपालका लागि। तर क्रिकेटको विश्वकप भने नेपालले खेलिसकेको छ। कम्तिमा १९ वर्षसम्मका खेलाडीले खेल्ने विश्वकप भए पनि। वयस्कहरुकै विश्वकप नि? गाह्रो छ, तर असंभव छैन। फुटबल जस्तो धेरै धेरै नै टाढाको लक्ष्य पनि हैन। यो आशा जगाइदिएको हो विश्व क्रिकेट लिग डिभिजन ४ का भर्खरै सकिएका खेलहरुले।

चारैतिर निराशा नै निराशाका खबरहरुले गाँजिरहेको बेला नेपाली क्रिकेट टोलीले एकपछि अर्को गर्दै लिगका सबै खेलहरु र अमेरिकालाई हराएर फाइनलसमेत जित्दै विश्व क्रिकेट लिग डिभिजन ४ च्याम्पियन बन्यो। नेपाली क्रिकेटको यो अहिलेसम्मकै ठूलो सफलता हो भने नेपाली फ्यानहरुले अहिलेसम्मकै सबैभन्दा ठूलो खुसी मनाएका हुन्। लगातार एकपछि अर्को गर्दै छ वटा खेलमा जितको उपहार दिएको छ हाम्रो राष्ट्रिय टोलीले।


व्यक्तिगत सफलतामा पनि नेपाली खेलाडीहरु अग्रस्थानमा रहे। बसन्त रेग्मीले प्रतियोगिता अवधिभर लिएका २१ विकेट सर्वाधिक थियो। अमेरिकाविरुद्ध सुवास खकुरेलले बनाएको ११५ रन र डेनमार्कविरुद्ध अनिल मण्डलले बनाएको ११३ रन प्रतियोगितामा कुनै पनि खेलाडीले बनाएको व्यक्तिगत रनमध्ये सबैभन्दा बढी थियो।
नेपालले पहिलो खेलमा सिंगापुरलाई ५ विकेटले, दोस्रोमा तान्जानियालाई ८ विकेटले, तेस्रोमा मलेसियालाई १० विकेटले, चौथोमा अमेरिकालाई ३२ रनले र पाँचौँमा डेनमार्कलाई २५ रनले जित्यो। नेपालले डेनमार्कलाई हराएको भएर रनरेटको आधारमा फाइनलमा पुगेको अमेरिकालाई फेरि नेपालले ८ विकेटले पराजित गर्‍यो आज।

कतिले भन्लान्, यो अमेरिकालाई हराउनु कुन ठूलो कुरा हो र, अमेरिकीहरुलाई क्रिकेट भनेको थाहै छैन। त्यसो हैन। अमेरिकी टोलीमा भारतीय र पाकिस्तानी खेलाडीहरु छन्। सुशील नादकर्नी नामको अमेरिकी टिममा खेल्ने खेलाडी त भारतको यु १९ विश्वकपमा खेलिसकेका हुन्। डेनमार्कको टोलीमा पनि भारतीय र पाकिस्तानी मूलका खेलाडीहरु छन्। अझै उनीहरु र डेनमार्क त डिभिजन ३ बाट घटुवा भएर डिभिजन ४ मा आइपुगेका टिम हुन्। यस्ता टिमलाई नेपाली टोलीले सजिलै हराउनु भनेको चानचुने सफलता हैन।

यो सफलतासँगै नेपाल डिभिजन ३ मा बढुवा भएको छ। यत्तिकैमा विश्वकप खेल्न पाउने भने हैन। ढोका भने खुलेको छ। विश्वकपसम्म पुग्नका लागि अझै कठिन चुनौतिहरु छन्।

अब नेपालको लक्ष्य अर्को वर्ष २८ अप्रिलदेखि बर्मुडामा हुने डिभिजन ३ को लिगमा यसैगरी जितेर टप २ मा पुग्नु हुनेछ। डिभिजन ३ मा नेपाल र अमेरिकासँगै ओमान र इटाली हुनेछ। त्यसैगरी डिभिजन २ बाट घटुवामा परेका युगान्डा र आयोजक देश बर्मूदासँग नेपालले खेल्नुपर्नेछ। त्यसैले चुनौति कठिन छ। उनीहरुलाई हराएर टप २ मा पर्न सके मात्र नेपाल सन् २०१४ मा हुने विश्व कप क्रिकेटको छनौट चरण खेल्नका लागि छनौट हुनेछ। यसमा १० टिम हुनेछन्। पपुवा न्युगिनी र हङकङ छनौट भइसके। दुई टिम डिभिजन ३ को फर्स्ट र सेकेन्ड हुनेछन् र बाँकी ६ स्थान इन्टरकन्टिनेन्टल कपमा क्रमशः तेस्रोदेखि आठौँ स्थान बनाउनेहरुले पाउनेछन्।
एक वर्षभन्दा कम समय छ। अहिलेदेखि नै राम्रा देशका टिमहरुसँग अभ्यास खेल खेलाउन सके नेपालले पक्कै विश्वकप खेलेको हामीले हेर्न पाउनेछौँ। हात्ती पोलोको विश्वकप बाहेक नेपालले विश्वकप खेल्न सक्ने खेल भनेको शायद् क्रिकेट नै हुनेछ।

फुटबल ? फुटबलमा भइरहेका लगानी र नतिजाहरु तपाईँसामु छ। लगानीको हिसाबले फुटबलको दाँजोमा क्रिकेटमा केही पनि भएको छैन। तर नतिजा भने क्रिकेटले नै राम्रो दिइरहेको छ। सीमित स्रोत साधनका बीच पनि नेपाललाई सफलताको शिखरमा पुर्‍याउने नेपाली टोलीका सबै बधाईका पात्र छन्। डिभिजन चारको अपराजित यात्राका लागि हामी सबैले उनीहरुको प्रशंसा गर्दै धन्यवाद दिनैपर्छ।

सुवास खकुरेल। फोटोः आइसीसी

 फोटो भिडियो हेर्नुस्-

म हिंडेको बाटो

म हिंडेको बाटो छोटो होस्
म कुदेको लक्ष्य नजिकै होस्
किनभने मेरी कान्छी यती बेला
म हिंडेको बाटोमा
म कतै देखुन्छु कि भनी हेर्दाइ होली
मेरी कान्छी यतिबेला
मैले सोचेको लक्ष्यमा
म पुगे कि भनी
अनुमान लगाउँदै होली ।
त्तर किन त्यस्तो हुन्थ्यो र !
म त धेरै लामो बाटो पो हिंड्न पुगे
खोलाको डिलैमा उभिएर
मेरी कान्छीले कती नापी होली मेरो पद चाप
त्तर किन स हज हुन्थ्यो र!
बारीको छेउनेर उभिएर कती बि ताई होली समय
मेरी कान्छीले सम्झदै मेरो बाङ्गोटिङ्गो लक्ष्य।
मेरो नमिलेको जिउडालमा
मेरो नकोरेको कपालमा
खै के जादु थियो र त्यस्तो?
तर यसैमा मेरी कान्छीले
एउटा मायाको फुलबारी भेटी
कालो,डरलाग्दो,मैलो मान्छेसित
मेरी कान्छीले हासी हासी माया टासी
र मुग्लान म लाग्दा
मेरी कान्छी धेरै कहालीई ।
अब म उुडेको बादल माथि माथि जानुको सट्टा
तल तल झरोस
म उुडेको कुहिरो आकाश मा
मडारी रहनुको सट्टा बरु
तल भुइ सम्म आओस
र मेरी कान्छीले मेरो झुप्रोघरबाट
सजिलै देखोस् मेरो ख्याउुटे अनुहार।
म हिंडेको बाटो००००००००००

                                                                                                                 -बिबेक दुलाल छेत्री 

“सडकले रगत माग्दै छ रे।“

आज अचानक बिहान देखि सास फुलेर आएको छ। दमको रोगी जस्तै स्वा स्वा बढ्न थालेको छ। मायोपिक आँखाले काम चलाउदै आएको धेरै भै’सक्यो तर आज आचानक टाढा सम्म देख्न सक्ने नजर खुलेको छ। यो गर्मीमा पनि अचानक रगत चिसो हुन थालेको छ। वा फेरी एक्कासी उम्लेर आए झै हुन्छ। मुटुको धड्कन ले आफ्नै अनुहारमा चड्कन हाने झै मन भित्रै अन्तर्द्वन्द को समय छ। जे भए पनि...असाधारण बिहानबाट सुरु भएको आजको दिन, समय भन्दा ढिलो जन्मेको छ। मानौ सारै ढिलो बिहान भयो, अध्यारो बिहान। यो सब मलाई पहिले नै किन भएन। अन्तिम घडि सम्म कुरेर बस्ने नराम्रो रोग लागेको छ मलाई। जब सम्म सबथोक लथालिङ्ग हुँदैन, आफ्नै ओच्छ्यानको न्यानोमा लुटुपुटु परेर जीवनको सुन्दरतालाई व्याख्या गरेर बस्ने एउटा अनौंठो प्राणीको रुपमा।

सडकले रगत माग्दै छ रे। किन ?

यो कथा मेरो घर भित्रको मात्रै हुदो हो त लाग्ने थियो कि मेरै रगतमा कुनै खराबी रहेछ। बगाएकै ठिक सडक भरी।
तर जीवनको हजारौं वर्ष बितिसक्दा पनि मैले आफैलाई बुझ्न सकिन। ठिक र बेठिक छुड्याउन सकिन। गलत बाटो र सहि दिशामा भिन्नता भेट्टाउन सकिन। मेरो खुशी अरुको आशु बन्न सक्छ भनेर मानविय चेतनामा बाँच्न सकिन। यति धेरै उपार्जित ज्ञान र विवेकको खेती गरेर पनि जीवनलाई सरल र जिउन योग्य बनाउन सकिन। झन् झन् जटिलता थपियो तर गाँठो फुकाउन सकिन। यसरी त म क्षण प्रति क्षण मानव हुनु को परिचय गुमाउने होडमा लागीरहेको छु।
यो कथा मेरै मात्र हुदो हो त... यो रगत बगाएकै ठिक हुन्थ्यो सडक भरी।

थाहा छ किन झगडा गरिरहेका छौ हामी?
-बाटो छुट्टिएर। अर्थात हाम्रो समाज-देश-विश्वमा सबैको जीवनलाई व्यवस्थित र सहज बनाउने प्रक्रियामा कुन बाटो हिड्ने भनेर कुरा नमिलेकोमा। मुद्दा सारै सिधा छ। “सम्पुर्ण जाती, धर्म, लिङ्ग, इत्यादी का सम्पुर्ण मानिस, कसैलाई पनि नछुटाइकन यस्तो फर्मुला बनाउन पर्यो जुन धेरै लामो समय सम्म पनि विभेदकारी नहोस्।“ ( खैर, सबै मान्छेले एकआर्कालाई समान ठानिदिने कष्ट गरिदिएका भए यो मुद्दाको कुनै अर्थ रहने थिएन)। मुद्दा यति मात्रै हो, यसको कुनै आलोचना छैन, कुनै दोस्रो मत छैन। विमती छ त केवल एउटै कुरामा – सो गन्त्व्यमा पुग्नलाई बाटो कुन समात्ने भनेर। कोहि दाँया लागौं भन्छन् कोहि बाँया। यहि दाँया र बाँयाको चक्करमा विश्व भरी नै मान्छे ले मान्छेलाई आधा आधा गरेर च्यातिदिए। धर्तीलाई च्यातिदिए। विचारलाई च्यातिदिए। मानवता र मानवलाई च्यातिदिए।

भाषा र शैली जति नै जटिल भए पनि हजारौं वर्षको इतिहसले यहि भन्छ।

के गर्ने त? बगाइदिने हो रगत?
सहमती भनेको के हो?


मलाई थाहा छैन। तर आज हाम्रो सडकमा पनि उस्तै विवाद चर्केको छ। त्यस्तै अन्योल छ। यस्तोमा सहमती भनेको के हो? त्यहि हो जुन हजारौं वर्ष सम्मको भोगाई र इतिहासमा पनि मानव जातीले कहिलै गर्न सकेनन्। गरेको जस्तो मात्रै गरे अथवा गर्ने कोशीस चै गरे। सहमती गर्ने वाध्यात्मक परिश्थितीको श्रृजना गरियो। जुन पक्षले वाध्य तुल्यायो उसैको पोल्टो भारी हुने गरि सहमती गरियो। यस्तै पाराले आज हामी यहा सम्म आइपुगेका हौं। यसलाई जसरी बुझे पनि, जसरी व्याख्या गरे पनि। झगडामा सहमती तबसम्म हुँदैन जबसम्म एउटाले घुडा टेक्दैन। अथवा दुबै उत्तिकै बलियो भएर लँडाइको टुङ्गो भेटिदैन। ...यहि हो मान्छे हुनुको नियती।?

दिनभरीको अचेत सोचहरु, निद्रा- अनिद्रा, पट्यार लाग्दो यथार्थ, तुरुन्तै बिर्सिइने सपनाहरु, आशा नै निराशाको कारण हो- शून्यवादी सोच।

पहिले त मैले थाहा पाउनु पर्योकि ति च्यातिएका विचार मध्ये म कुन टुक्रा बोकेर हिडेको छु। केहि कुरामा समर्थन वा सहभागी हुनु भनेको के हो? झण्डा बोक्नू वा भिडमा सङ्ख्या थप्नू जत्तीको सरल कुरो त पक्कै हैन त्यो। अर्को बाटो हिड्न खोज्नेहरुलाई मारेर आफ्नो बाटो सफा बनाउने कि? (स्मरण रहोस बाटो फरक भए पनि गन्तव्य उहि थियो)। अथवा आफ्नै रगत बगाएर आफ्नो भागको विचारको सार्थकता प्रमाणीत गर्ने? वीर हुनूको परिचय दिन।

“हामी वीर छौं तर बुद्धु छौ। हामी वीर छौ र त बुद्धु छौं।
हामी बुद्धु नभइकन वीर कहिले हुन सकेनौ।“ यस्तै केही थियो भूपीले लेखेका।

यति धेरै भारी कुरा गरिरहनू पनि आवश्यकता छैन। फाइदा पनि छैन। पानी परिरहेको छ। हावा चलिरहेकै छ। सूर्यले उदाउन छाडेको छैन। रातमा ताराहरु नबिराइकन उगाउछन्। समय चलिरहन्छ, बगिरहन्छ। हजारौ वर्ष अघी देखी हजारौ वर्ष पछी सम्म। अनी मान्छेले बिगार्ने भनेको आफैले बनाएको भ्रमपुर्ण जिन्दगी मात्रै हो। त्यो भन्दा बढि शक्ती मान्छे सङ्ग हुँदैन।

आज म सङ्ग केहि प्रशनहरु सिबाए अरु केहि भएन। सिद्धान्त र इतिहासलाई छोडेर...
के म बोल्न सक्छु?
के म सुन्न सक्छु?
के म देख्न सक्छु?
आफ्नो व्यक्तीगत विचार र श्वार्थ भन्दा बाहिर पनि?

मलाई केहि थाहा छैन। अज्ञानवस, भुलवस...जे भने पनि। तर सबै भन्दा ठुलो क्रान्ती यहि प्रशनको उत्तर हुने थियो। सबै भन्दा ठुलो सहमती यहि हुने थियो। विचारहरुको जटिलताले हामीलाई धेरै पर सम्म हेर्न दिदैन। थुप्रै थरीका विचार र सिद्धान्तलाई मैले यहा छोएको सम्म छैन। छुदा पनि छुन्न।

आज बिहान उठ्ना साथ आफ्नो स्वास बढेकोले अलिकता झस्केको मात्रै थिए। अध्यारो मात्रै देखेको थिय।
चारैतिर अध्यारो मात्रै देखी रहेको छु म, भन्ठानेको थिय।...तर मैले आँखा नै पो खोलेको रहेनछु।

Source:

सडकले रगत माग्दै छ रे।

Kutumba - Pariwartan

Pariwartan is based on the energetic rhythms of the Chandi and Syabru styles of the eastern hills. This track encapsulates the transformations within the band members as individuals and as artists.

Music video directed by Fuzz Production

 More
 Music by Kutumba:

Asari mahina ma - Kutumba 

थुक्क ! मेरो सपनाको अमेरिका !!

  -हरि घिमिरे, भर्जिनिया

सागर त्यसबेला सुखी परिवारको अभिभावक। छोरा र छोरी विज्ञान विषय लिएर आइ.एस्सी. उत्तीर्ण गरेका। श्रीमती कलेजमा पढाउने। आफू पनि सरकारी कलेजको कमर्शको प्राध्यापक,बोर्डिङ् स्कूलको संस्थापक, निजी कलेजको प्रिन्सिपल। कुनै कमी थिएन जीवन सञ्चालन गर्ने पद्धतिमा।

सागरलाई अमेरिका जाने धून चढ्यो। उसले कयौं प्रयास गर्‍यो। तर सफल हुन सकेको थिएन। आफ्ना सम्पूर्ण नजिकका नातेदार अमेरिका बसेर आकर्षणको केन्द्र बनेका थिए। फेरि उसको एकदमै मिल्ने साथी आनन्दले “जसरी भए पनि आऊ; बाँकी म गरौंला”भनेर हौसला दिइरहेको थियो। त्यसैले अब उसका जिजीविषा अमेरिकाले नै पूरा गर्छ भन्ने आठोटका साथ प्रयासमा लागेको थियो तर जब भिसा दिनेबेला हुन्थ्यो- “तपाई त्यहाँबाट फर्किनु हुन्छ भन्ने विश्वास हामीले भेटेनौं त्यसैले सरी”भन्दै अस्वीकार गरिदिन्थ्यो। त्यसबेला मन अमिलो बनाएर आक्रोशले भरिएको अनुहारका साथ फर्केको तीतो अनुभव उससँग धेरै थियो। 

केटाकेटी त झन् अमेरिकाबाहेक अन्यत्र पढ्दै नपढ्ने मनस्थिति बोकेर हिडेका थिए। अमेरिकन कयौं विश्वविद्यालयबाट ‘आइ-ट्वाण्टी’को ओइरो लागेको थियो। तर छात्रवृत्तिको पर्खाइमा उनीहरु थिए। विचरी श्रीमती श्रीमान् र छोरा-छोरीले जे-जे चाह्यो त्यही पूरा गरिदिन भगवानसँग प्रार्थना गर्थिन्। अर्थात् उनको निजी चाहना केही थिएन।

अचानक एक दिन सागरलाई कलेजमा काम गर्दागर्दै फोन आयो-“डिभी पर्‍यो रे” त्यो पनि अमेरिकामा बसेका आफन्तले नाम हेरेर “ हो कि होइन?” भनेर केटाकेटीलाई फोन गरेका रहेछन्। त्यबेला सागर पनि निश्चित हुन सकेन। पछि गएर नम्बर, नाम, ठेगाना आदि हेरेपछि निश्चित भयो-डिभि परेको रहेछ।

सागरको परिवारमा खुसीयाली चायो। हल्ला-खल्ला भयो। तर केश नम्बर अलिकमाथि भएको हुनाले दोस्रो चिठी नआउँने हो कि भनेर उनीहरुको मन चसक्क हुन्थ्यो। यस्तो अन्योल र डरलाग्दो समयको बचाइ लगभग दुइ महिना भयो। त्यसपछि दोस्रो चिठी आयो अन्तर्वार्ता पनि भयो। दूतावासका कर्मचारीको बधाइ खाँदै संसारमा ठूलो विजय प्राप्त गरेको जस्तो गरेर तिनीहरु आए। अमेरिका जाने उच्चतापक्रमको ज्वरो बोकेर एकातिर उनीहरु किनमेल गर्न थाले भने अर्कातिर घरका सामान थन्क्याउँने र बाँढ्ने काममा लागे।
एक कान-दुइ कान-मैदान हुँदै छिमेकी,इष्टमित्र, कुलकुटुम्ब सबैले बधाइ दिए। सद्भाव राखे। सहयोग गरे। केही दिनपछि सागरको परिवार अमेरिका उड्यो।

बहराइन-हिथ्रो हुँदै अठार घण्टाको उडानसँगै अमेरिकाको वाशिङ्गटन अन्तराष्ट्रिय विमान स्थलमा सागरको परिवार पुग्यो। त्यहाँ सागरको अभिन्न मित्र आनन्द स्वागत गर्न बसेको थियो। सागरको बालसखा आनन्द दश वर्षदेखि परिवार सहीत उतै बसेको थियो। लगभग बीस वर्ष अघि प्रेमविवाह गरेको उसका दुइटा छोरा र एउटी छोरी थिए। अमेरिकी भूमिका लामो सङ्घर्ष गरेर त्यहाँको माटालाई जिती अहिले व्यवस्थित जीवन बिताइरहेको आनन्दको आग्रहमा सागरका परिवार त्यहाँ गएका हुन् नत्र क्यालिफोर्नियामा बसेका ससुरालीकामा जाने उनीहरुको योजना थियो। उनीहरु गाडीमा अमेरिकाको बाटो हेर्दै आन्नदको घर आइपुगे-भव्य कार, आधुनिक बङ्गला, सुन्दर सजावट,राम्रो-सानो चिटिक्क परेको बगैंचा,छरी काटेर मिलाए झैं मिलाइएको दुबोको चौर,एकैनासे घाँसे मैदान,पङ्तिबद्ध रोपिएका एकै काँटका रुख, वाह! यी सबै देख्ता आनन्द कम्ति शान-सौकतसँग बसेको छैन भन्ने छनक पाइन्थ्यो। घरको भित्रि सजावट पनि उत्तिकै लोभ लाग्दो थियो। सफा-सुग्घर पनि उस्तै थियो। अमेरिका प्रवेशको पहिलो प्रभाव नै सागरलाई “आकर्षक’ लागेको थियो।

सफलताका तीन सूत्र हुन्छन् रे-योग्यता,साहस र कोशिश। त्यसैलाई संझेर सागरले आनन्दलाई भन्यो-“तिमीले त सफलताका लागि चाहिने सूत्र लागू गरेछौ नि!”
“ के गर्ने त सफलताको कुनै ‘लिफ्ट’ हुँदैन;सिढीं चढ्दै जानु पर्छ, नेपाल होइन यो रातारात सफल हुने,यहाँ त ठूलो सङ्घर्ष गर्नु पर्छ। यति गर्न यत्रो वर्ष लाग्यो।” आनन्दले यथार्थ बतायो।

बेलुका आपसमा कुशल-मङ्गलको आदान-प्रदान गर्दै,बालसखाका विगतका घटनाका संझना गर्दै अनि आपसी ख्याल-ठट्टा गर्दै सबैले खाना काए। आनन्दकी श्रीमती ज्यादै फरासिली र खुला दिलकी स्वास्नीमान्छे भन्ने सागरलाई पहिले नै थहा थियो। अझ भनुँ-आनन्द र श्रीमतीका बीचको सम्बन्ध खुला किताब जस्तै भने पनि हुन्छ। शंकारहितको निश्छल जिन्दगी बाँचेका थिए यी दम्पतीले। एक अर्काको सहयोगबाट नै अमेरिकामा पनि ‘आदर्श’ बनेर बसेको देख्यो सागरले।

भोलिपल्ट देखि अमेरिकी भूमिमा बस्ने तौर-तरिका,बाँच्ने आधार, काम गर्ने शैली,आफ्नो जीवन उचाल्ने उपाय,आदि सागरले बुझ्न थाल्यो। आनन्दका दुइटा ग्यास स्टेशन थिए;त्यसैमा काम गर्ने कि भन्ने सल्लाह पनि भएको थियो तर छुट्टै गर्नु राम्रो भनेर अन्यत्र काम खोज्न थालियो। बरु छोरा-छोरीलाई कलेज नखुलुञ्जेल तिनै ग्यास स्टेशनमा काम गर्न जाने कर आनन्दले गर्‍यो। केटाकेटी त्यतैतिर लागे। नजिकै डेरा खोजियो। किनभने सागरलाई थहा थियो-माछा र अतिथी तीन दिनपछि गह्नाउन र अप्रिय लाग्न थाल्छन्।

पच्चीस-छब्बीस हजार डलर बोकेर आएको सागरले महिनाको दुइ हजारमा तीन बेड रुमको अपार्टमेण्ट लियो। “अब काम भएन भने पैसा त त्यसै सकिन्छ” यही चिन्ताले बूढा-बुढीले नै काम खोज्न थाले। आनन्दकी श्रीमतीका सत्प्रयासले सागरकी श्रीमतीलाई नजिकै ‘बेबी सिटिङ्’को काम मिल्यो। दुइ हजार महिनाको दिने गरी भारतीय डाक्टर दम्पतीले उसलाई काममा बोलाए। यता आनन्दकै सूत्रमार्फत सागरले पनि म्यारिएट होटलमा ‘एकाउन्टेण्ट’ को काम पायो। केटाकेटी कलेज जान थाले। सागरलाई साँच्चै लाग्न थाल्यो-सपनाको अमेरिका।

आनन्द भएकाले सागरलाई नेपालको अभाव खासै ख्ड्केन। छुट्टी भयो कि सबै आनन्दका घरमा जम्मा हुन्थे। वरिपरिका साथीहरु पनि आउँथे। मद्यपानको रमाइलोमा विदा सकिन्थ्यो। नेपालमा हुँदा पनि सागर र आनन्द कम्ति रमाइलो गर्दैन थे। काठमाण्डौमा सम्पन्न जीवन बिताएको आनन्द साहित्यमा पनि उत्तिकै रुची राख्थ्यो। बिहे गरेपछि सागरलगायत साथीहरुलाईघरमा निम्ता दिन्थ्यो। “रेष्टुँरामा नजानू बरु घरमैं बोलाउँनु” भन्ने आग्रह श्रीमतीको थियो रे। घरमा मद्यप्रेमी साथी जम्मा भयो अनि गीत-गजल-मुक्तक सुनाउँथे। सागरका गजल आनन्दलाई सारै मार्मिक लाग्थ्यो। कहिले कही आनन्द आफ्नी पत्नीका अगाडि आफ्नो प्रेम-प्रसङ्गलाई सजीव ढङ्गले वर्णन गर्थ्यो। उसकी पत्नी पनि सागरलगायत साथीहरुको जस्तै कौतुहलका साथ त्यो कथा सुन्ने गर्थी। कथा भन्दा आनन्दले गल्ति गर्‍यो भने पत्नी सुधार गरिदिन्थी-“त्यो कता कविताको होइन विमलाको हो”। जब त्यो कथा सकिन्थ्यो अनि पत्नी भन्थी-“अब उषाको कहानी सुनाइदिनुस्न”। पती र पत्नीका बीचमा यस्तो खुला सम्बाद सागरले आजसम्मकतै सुनेको पनि छैन र देखेको पनि छैन। यहाँ अमेरिकामा पनि उनीहरुको त्यो सम्बन्ध रत्ति कम देखिएन अझ मौलाएको जस्तै लाग्यो।

वरपारका साथीहरुले प्रस्ताव राखे-“ अब हाम्रो समूह ठूलो भयो सधै आनन्द र भाउजूलाई मात्र दु:ख दिनुहुन्न त्यसैले ‘पोर्टलक’ को व्यवस्था गरौं”। सहमती भयो। ;अबदेखि प्रत्येक घरबाट केही न केही बनाएर ल्याउँने-कसैले दाल,कसैले मासु,कसैले अचार, कसैले तरकारी कसैले पेय-पदार्थ आदि-इत्यादि..।

अरुभन्दा आनन्द कामका दृष्टिले अलिक अव्यवस्थित थियो। आफ्नो ग्यास स्टेशन भएको हुनाले ऊ जतिखेर पनि व्यस्त हुन्थ्यो र जतिखेर पनि फुर्सद हुन्थ्यो। उसको कुनै समय तालिका थिएन। तर सागरको चाहि पाँच दिन कठोर परिश्रम गर्नु पर्ने अनि दुइ दिन आराम पाउँने। काममा उसले नेपालको कामभन्दा ज्यादा बोझ अनुभव गरेको थियो। त्यसैले होला नेपालको भन्दा विदा मूल्यवान् ठानेको थियो। विदाको सदुपयोग गर्न साहित्य लेखन, घुमफिर,खानपिन आदिकै लागि सागर साथीहरुसँग कार्यक्रम बनाउँथ्यो। परिवारका सबै सदस्य सहभागी हुन्थे। रमाइलो गर्थे।
जुलाईको महिना। डिसीको प्रचण्ड गर्मी। सबैले सल्लाह गरे-समुद्रमा पटडी खेल्न जाने। ए, त्यसबेला अमेरिकाको स्वतन्त्रता दिवस चार जुलाईको पनि विदा परेकाले लामो छुट्टी थियो। शुक्रबार बेलुका सागर र आनन्दले ‘ग्रोसरी’ गरे। खरबूजा, पानी,बार्बिक्यूका सामान,आदि-इत्यादि ल्याए अनि आनन्दले-“म कादारलाई कामको तालिका पनि दिन्छु र ‘क्लोजिङ्’ पनि गरेर आउछु”भन्दै आफ्नो ग्यास स्टेशनतिर गयो। राति एघार बजेतिर सागरलाई उनीहरुकै छिमेकी गोविन्द के.सी.ले फोन गर्‍यो-“आनन्द दाइको ग्यास स्टेशनमा त गोली चल्यो रे” सबै दौडादौड गरे। ग्यास स्टेशनमा पुगे। पुलिसले चारैतिर घेरेको रहेछ। सागरले मुटुमा हात राखेर पुलिससँग सोध्यो-“के भयो?”

“ एउटा दुर्व्यसनी कालेले पैसा लुट्ने क्रममा चलाएको गोलीले कामदार र ‘ओनर’ दुवै घाइते भएर हस्पिटलमा छन्। “

सागरलगायत सबै दौडेर हस्पिटल पुगे। डाक्टरलाई भेटेर अवस्था बुझ्दा –डाक्टरले भन्यो-“सरी हामीले बचाउन सकेनौं”

सागरका अगाडि संसार घुम्यो। विजुली चढ्केर वज्र परे जस्तो भयो। थुचुक्क भुँइमा बसेर क्वा-क्वा रुँदै भन्यो-“थुक्क! मेरो सपनाको अमेरिका!”

source : Mysansar.com

Silence Speaks

SILENCE SPEAKS MORE THAN 1000 WORDS

Some Pics That attracted me..

Harbour View, Sydney

Fish Tail Range, Pokhara

 

Harbour , Sydney

 

Rising Sun, Nepal

Rising Sun, Nepal

hillsid, Nepal

Bamboo,Nepal

<3>

Harbour site..Sydney

Corrupt leader will breed corrupt society..

This Song Is About Me
This Song Is About You
This Song Is About Us
This Song Is About Everybody, Belonging To This Country, Nepal
{I Love My Country….}

It’S Been A Lot Of Years We’Ve Been Facing This Situation.
But A Little Effort From Our Side, Can Make A Big Difference
So Think About It , So Think, Think Think Think,.,.
Yo Dinchhu Uu Dinchhu, Timilai Tyo Dinchhu
Kaam Dinchhu, Maam Dinchhu, Chahe Ko Daam Dinchhu
Note Dinchhu, Coat Dinchhu, Ma Sabai Thok Dinchhu
Cash Dinchhu, Cheque Dinchhu, Mercedes Benz Dinchhu
Malai Bhot Deu … 2

Gans Chaina, Ba-As Chaina, Kapas Ko Aas Chaina
Kaam Chaina, Kaaj Chaina, Khane Bela Ma Laaj Chaina
Bato Chaina Ghato Chaina, Katai Kehi Chaina
Sukha Chaina, Shanti Chaina , Aamana Chai-N Chaina
Talai Bhot Diun, Kasari Talai Bhot Diun
Note Dinchhu, Timilai Coat Dinchhu
Tysko Satta Ma Malai Bho-O-Ta Deu

Mero Party Ko X X X, Mero Chunab Chin-Na X X X

Eakaisoun Satabdi Ma Swagat Chha
Hamro Taan Ma Aajhai Pani Purkha Ko Tyo Ragat Chha
Aafno Khutta Ma Aafai Ubine Tagat Chha
Aafno Jagat Ko Rakhshya Garne Sahas Chha
Hamlai Chahidaina Jhutho Ashwasan
Tyo Tyo Note, Coat, Ghar, Car Ani Rasan
Tyo Tyo Cash, Cheque, Name Fame Ani Fax
Sabai Ko Srot Hamro Matra Income Tax
Typani Rakchha Jat Jat , Kahile This & That
Hamle Dine Bhot Ajhai Hamlai Nai Lag Chha Vat
You Heal Then You Kill Dirty Stratagy
Yo Political Strategy Hamro Life Ko Tragedy
Dum Diri Dum Hamlai Kam Na Thaan
System Change Garne Hami Ma Aajhai Chha Dum
What The Hell Is Goin On
Who The Hell Is Letting This Hell Go On
Taan Dinchhu, Maan Dinchhu, Timilai Dhan Dinchhu
Ghar Dinchhu, Khet Dinchhu, Rahat Ko Package Dinchhu
Luga Dinchhu, Khana Dinchhu, Sabai Lai Padai Dinchhu
Rail Dinchhu, Trail Dinchhu, Sitaima Mobile Dinchhu
Malai Bhot Deu … 2

Batti Chaina, Pani Chaina, Kehi Baki Chaina
Pul Chaina, School Chaina, Sarkari Rule Chaina
Sir Chaina, Book Chaina, Gaun Ma Doctor Chaina
Safe Chaina, Security Chaina, Bachne Aadhar Chaina
Talai Bhot Diun, Kasari Talai Bhot Diun
Note Dinchhu, Timilai Coat Dinchhu
Tysko Satta Ma Malai Bho-O-Ta Deu

Mero Party Ko X X X, Mero Chunab Chin-Na X X X

Pahile Pani Taile Yo Bhane Ko Thiis
Khai Ke Garis, Hamlai Uthi Sakyo Ris
Ja Unda Ko Thiis, Love In Paris What U Miss
All We Need Is Security & Peace
We Don’T Want To Rock
We Don’T Give A F*Ck..
Sathi Ho Tysko Na Sun Gaf
Desh Ko Karnadhar Hami Generation
Hamle Face Garchaoun Yo Situation
Privatization, Chahiyo Motivation
Lyuno Chha Economic Revolution
Desh Saya Barsa Pachi Pari Sake Chha
Unemployment To Rate Pani Badi Sake Chha
What The Hell Is Goin On
Who The Hell Is Letting This Hell Go On

Mero Party Ko X X X, Mero Chunab Chin-Na X X X

Note Dinchhu, Timilai Coat Dinchhu
Tysko Satta Ma Malai Bho-O-Ta Deu

Mero Party Ko X X X, Mero Chunab Chin-Na X X X

Ha Ha ..Aajahi Bhot Magchha Lag Chaina
Sya_T Acting Like A Corrupted Neta
Parnali A Neta With A Melody
This Is Girsh For Harmony & Peace
Anil Stapith Ur The Man
Raman Shrestha Produce & Fan
Rabin Rajbhandari Sarai Chamatrari
Rajesh Bhanchha Aatinai Chalchhha
Ha Ha