भित्तामा झुण्डिरहेको घडीको एक तमासे
टिक्-टिक् आवाज सङ्गै ल्यापटपको स्क्रिनमा घोत्लिरहेको छु ।
ओह ! धरररर्अर
पानी दर्क्यो बाहिर । रात सुन्सान छ ।
झ्यालको फक्लेटोबाट हुत्तिएर दुइ-चार
छिटा पानी म सम्मै आइपुगेको छ ।
मलाई एक्लै-एक्लै रुवाउन यो अन्धकार
रातमा, उफ्फ्फ्फ यो दर्के झरीले मलाई जहिल्यै रुवाउँछ ।
टिनको छानोमा
बजारिएर झरेको बेफुर्सदी बलेसीको धारो, यात बारीमा मकैको पातबाट एकनासले
आउने झरी सङ्गीतको कती मिठो सम्झना दिलाउँछ यो झरीले र सम्झनाको पाखोबारी
छिचोल्दै कती उकुस-मुकुस, अतित बगेर जान्छ आँखाबाट । परदेशको झरीमा जेछ सब
बिरानोपन छ, र त बाहिर आकाश रोइरहेछ, बादलको चित्कार सङ्गै, भित्र म रोइ
रहेछु मौन मौन ,,, ।
झरीसंग गाँसिएका अनेक रमाइला नरमाइला घटना
आँखामा एकै निमेषमा आइदिन्छन् । आमा ! तिमीलाई असाध्यै सम्झिन्छु हरबखत तर
झरी परेको बेलामा डाँकै छोडेर रुन्छु । तिमी सम्झिन्छ्यौ अझै ! पक्कै
सम्झेकी हौली, कतिपटक झरीको मौसममा म भिज्दै स्कुल जान्थेँ । कस्तो गरिबी
थियो हगी ! म उस्तै मुर्ख थिएँ । खोलापारी सन्तेले कालो छाता ओढेको देखेर म
कती रोएँ । तिमीले घरमा भएजति राम्रो र नयाँ प्लास्टीक ओढ्न दिँदा मैले
रिसले च्यातचुत पारेर खोल्सीमा बगाइदिएको थिएँ । त्योपनि भर्खर किनेको
युरिया मलको बोरामा आएको सबैभन्दा बाक्लो सेतो प्लास्टिक हगी ! तिमीले दुई
मुड्की बजायौ तर म भिज्दै स्कुल गएँ । तीन रुपैयाँमा किनेको प्लास्टिक
झोलामा किताब कपी ओते भयो । शरीर त पुरै निथ्रुक भिजेको हुन्थ्यो । दिनभरी
यताउता टहल्दा अरु लुगा त कसो-कसो अख्रक्क पर्थ्यो, झरी र पसिना
बसाउदै-गनाउँदै, तर दिनैभरी भित्री कट्टु सुक्दैनथ्यो । त्यो कुरा कि म
बुझ्थेँ कि तिमी अनुमान नै गर्थ्यौर ? बेलुकी फेरी कपाल उखेल्थ्यौ अनी
अगेनुको छेउमा बस् भनेर हपार्थ्यौ । अभाबका ति दिनहरुमा तिमीले पानी ओत्ने
छाता किन्न सकिनौ तर ममताको छाताले संधै मलाई ढपक्क ढाकेर राख्थ्यौ आमा !
तर कती दिनसम्म म रिसाएर बोलिन तिमीसँग छाता नपाएको रिसमा । आज यो झरीको
दर्काइमा, यो परदेशको शुन्य भित्तो हेर्दै तिमी सँग कुरा गर्दैछु आमा !
मलाई ढँटुवा नभन है !।
यो बिरानो माटोमा बस्न मलाई कहाँ पो रहर छ
र ! यहाँ हरेक पाइलामा मन को परिन्छ । यो पराइ माटोहो आमा ! यो जतिसुकै
बिशाल किन नहोस तर यसको फैलावट तिम्रो सानो पाठेघर जती पनी छैन आमा ! जसले
अवर्णनिय अकल्पनिय पीडा सहेरै किन नहोस् चुपचाप मलाई स्थान दियौ । मलाई
कुपुक्क पारेर च्यापेर राख्यौ । मलाई आफुमै अटायौ । यो माटोले त मलाई एक
पलको लागि पनि सहंदैन, यदी मेरो पाखुरा र पिँडौला लुलो भयो भने । यहाँका
मनहरुले एक निमेषको लागि पनि मलाई नियाल्न सक्दैनन् , यदी मेरो अनुहारमा
योग्यताको झलक झल्किएन भने । यो तिम्रो जस्तो आँखाको दुनियाँ होइन आमा ! जो
सिँगान पोतिएर, सुकेर अनी कट्कटिएर टाटेपाटे भएको मेरो बिक्रित अनुहारपनी
निर्निमेष हेरि रहन्थ्यौ र अपूर्ब ममत्वले च्वाँक्क म्वाइ खान्थ्यौ । थाहाछ
आमा ! यहाँत सडकमा म लख्रक-लख्रक लाचार पाइला चालिरहेको बेला चिल्लो
गाडीमा हुइँकिने खस्रा मनहरु सङ्गै बेलाइते कुकुरले मलाई अपमानित हेराइ
फाल्दै, कताहो कता बत्तिन्छ । यस्तो कठोर दुनियाँमा म कसरी रम्नु र किन
तिमीलाई ढाँट्नु कि मघर आउँछु भन्दै र केवल भन्दै अनी नआउंदै ।
अस्ती बल्ल-बल्ल नेटवर्क टिपेको बेला
भाग्यबस् लामो भलाकुसारी हुँदा तिमी ठस्कियौ फेरी पनि ढँटुवा भन्दै ।
त्याँको अग्ला चुच्चाघरले तानेर राख्यो तंलाई भन्यौ । त्यसो होइन आमा ! यि
चुच्चा घरले मलाई तान्ने होइन किन्तु घोच्छन् मेरो स्वाभिमानी छातीमा तिखा
सङ्गीन बनेर । यि अग्ला घरले केवल मेरो सगरमाथालाई खिस्याउँछन् । मैले घर
नआउनलाई ढाँटेको होइन आमातिमी किन बुझ्दिनौ ?।
ओहो ! कतिबेर यसरी यो निर्जिब भित्तो
हेरेर बर्बराएछु आमा संग । बरा !! किक्लिक्क बाडुली लाग्यो होला आमालाई ।
“भुत्तेले सम्झ्यो क्यारे !” भनिहोलिन् ।
…….तिम्लाई धेरै अरुकुरा ढाँटेकोछु ।
अफिसमा झाडुलाउने मात्रै हो, काम सजिलो छ भनेर सत्य लुकाएकोछु । नौ तल्ला
जमिनमुनीको अंध्यारो कुनोबाट बोराका बोरा सामान बोकेर माथि ल्याउनुपर्छ । ८
घण्टा भनेर १३ घण्टा काममा दलाउँछ मदिसेले । कती रात त नसुतेरै बित्छ
‘पिँडुलाको मासु फर्केर’ । तर केगर्नु नगरि सुखै छैन । दिनभरी बसेर चम्चा
पुछ्ने कामगरें, दिनैभरी गंगटो केलाउने काम गरेँ, ओहो ! त्यो बेला काम
सजिलो भएपनी कस्तो घिन लागेको, मेरो त आन्द्राभुंडीनै बाहिर आउँला जस्तो
उल्टी भयो र बरु यही बोरा बोक्ने काम गर्दैछु । तर तिम्लाई भन्यो भने रोएरै
मर्छ्यौ । आको रिण नतिरी म कसरी फिर्नु । तिमीलाई फकाउन । उसोर ढाँट्नै
परेको छ तर घर नआउनलाई होइन । त्यस बेलाको युरिया मलको प्लास्टिक च्यातेको
सट्टा अब त्यो चुहिने छानो र पाली टिनले नै छाएर तिम्रो चाउरे अनुहार
तन्किंदै हाँसेको हेर्न चाहन्छु आमा ! जब यहाँ झरी पर्छ मेरो आँखा यसरी
बर्सिन्छ,, तिमी छेउमा हुँदिहौ त बग्थ्यौ यो भेलमा । अहँ त्यसो होइन तिमीले
यो भेल बग्नै दिन्नथ्यौ । टालटुल पारेको फरियाको छेउले भएपनी यो भेललाई
रोक्थ्यौ। तर ,,, तर अहिले रोकिने नामै लिंदैन……….।
ओहो ! म, फेरी पो मनोबादमा लागेछु । घडीको
सुइले रातको १ टेकेछ । यही ल्याप्टप पनि नहुंदो हो त के गरी बिताउँदो हुँ
यो नित्तान्त एकाँकी पलहरु ! पैसो आएकै छैन भन्दै आमालाई ढाँटेर यो एउटा
खबटो किनेर मलाईत निकै राहत भएको छ । ति दिनमा यस्तै झरिमा बे-पर्बाह
भिज्दै-भिज्दै आमाले पढाएले खाएको प्रतिफल सिर्फ यही ल्याप्टपमा भावनाका
दुइचार कुरा कोर्ने काम त आएकोछ अहिले ! के काम लाग्यो मेरो त्यो कलेजको
सर्टिफिकेट जो सावाँ अक्षर नचिन्ने मेरी आमाले हजार बार छातीमा टांस्दै
म्वाइ खाएकी थिइन् । जबजब कुइन्टलका बोराले मलाई घ्याच्छ थिच्छन मलाई त्यो
सर्टिफिकेटको हलुको पन् सँग नमिठो रिस उठ्छ । खैर, त्यसको पो के गल्ती थियो
र ? । उफ्फ्फ, जिन्दगीको हिसाब किताब कहँनिर मिलेन । थर्मसमा पनि सेलाउनै
लागिसकेको कालो चिया तुर्क्याउंछु ह्यान्डिल फुटेको कपमा। कती बेस्वाद हो
चिया पनि ! ठ्याक्कै मेरै जिन्दगी जस्तो ।
झरी अलिक थामिएछ, मेरो पो ध्यानजती
मनोलापमा गएछ । कर्कस मेघको गर्जनले तर्सिँदा हातको कप झन्डै खसेको । एउटा
लामो उच्छ्वास फ्याँक्दै झ्यालको सानो चिर्कटो बाट तल डाउन टाउन भ्याली
नियाल्छु । हावाको एक राक्षसी झोँकाले मलाई भित्रै दबाउन धकेल्छ । म अटेर
गर्दै झ्याल तिर ठेस्सिन्छु । रात तन्किँदैछ भोलीको उज्यालो बिहानी लिन । म
घडी हेर्छु जिन्दगीको पात्रो पल्टाउन । यो रातको गन्तब्य भोलीको उज्यालो
हो रत सुलुत्त चिप्लिन खोज्दैछ । मके लिन कता तन्किउँ । कता चिप्लिउँ ।
जानत एकै तिर मन छ त्यही मेरो छानो चुहिने कटेरो तिर तर आमाको आँखामा म अरु
भेल कसरी हेरुँ फेरी यस्तै दर्किने झरिमा भिजिने सन्त्रासङ्गै !
म रात संग असाध्यै डराउने मान्छे, कती पटक
कट्टुमै सुसु छोडेको सम्झना छ रातको डरमा । अहिले मेरो रात संगको त्यो डर
हराएको छ । आमा भन्ने गर्थिन ” उमेर सङ्गै बुद्दी आउंछ अनी डर भाग्छ । ”
बुद्दीत आयो कि आएन तर डर भने भाग्यो । यती सम्मकी अहिलेत मेरो प्रिय समय र
साथीनै यही नीरव रात भएको छ । उमेर सङ्गै बुद्दी आए पनी नआए पनी व्यबहारले
गाँजेर समस्याहरुले अर्जाप्दा, अभाबले स्थान लिँदो रहेछ डरको सट्टा शायद
त्यसैले उमेरको छिप्पट सङ्गै डर बसाई सर्दोरहेछ । अहिलेत मलाई रात सबसे
प्यारो लाग्छ । ओहो ! कस्तो एकतमासको समय ! बतासको मनोमानी निकै भयो ।
अलिअली लोलाएको आँखाको निँद छिरलिसकेको छ उत्ताउलो बतासले यतिबेला ।
झ्यालको फक्लेटो बन्द गर्छु । र, थचक्क बस्छु कुइँक्क गर्ने कुर्सिमा उही
खबटो ल्यापटपको अघिल्तिर लामो सुस्केरा, उसैको अनुहारमा फ्याँक्छु । अब यही
खल्बलिएको मनको टिका-टिप्पणी उतार्छु ल्यापटपको छातीमा । रात बित्दैन
सजिलै । दिन उसै, अनन्त लामो लाग्छ ।
उफ्फ ! यहाँ म मनोलाप अब लेख्छु खर्खरी र त्यसले रुपधारण् गर्नेछ एउटा अब्बल कबिताको, यात मन छुने कथाको । भोली बिहान सम्म सबैलाई ट्याग गरिसक्नेछु र ब्यग्र साहित्यानुरागीहरुले पढ्नेछन् । कमेन्टगर्नेछन् अनी दिनेछन मलाई अमुल्य उपमा, एक उदाउँदो साहित्यकारको । मलाई थाहाछैन यो साहित्यनै हो ? यामेरो गरीब जिन्दगीको दरिद्र दैनिकी । तर लेख्दैछु उही आत्मालाप यो झरिले रुझाएको मनको अतित सम्झना अनी उही पुरा नभएको वाचा, ” आमा ! अबको बर्खा, पहिल्यै म फिर्नेछु घर र यस पाली अवस्य छानोमा टिन लगाउनेछु । अब तिमीलाई रुझ्न दिनेछैन म, बर्खा पहिल्यै घरफिर्नेछु । “
मेरो कथा सकिनै लागेको छ । उ ! झरी फेरी दर्किन थाल्यो ।उफ्फ ! यहाँ म मनोलाप अब लेख्छु खर्खरी र त्यसले रुपधारण् गर्नेछ एउटा अब्बल कबिताको, यात मन छुने कथाको । भोली बिहान सम्म सबैलाई ट्याग गरिसक्नेछु र ब्यग्र साहित्यानुरागीहरुले पढ्नेछन् । कमेन्टगर्नेछन् अनी दिनेछन मलाई अमुल्य उपमा, एक उदाउँदो साहित्यकारको । मलाई थाहाछैन यो साहित्यनै हो ? यामेरो गरीब जिन्दगीको दरिद्र दैनिकी । तर लेख्दैछु उही आत्मालाप यो झरिले रुझाएको मनको अतित सम्झना अनी उही पुरा नभएको वाचा, ” आमा ! अबको बर्खा, पहिल्यै म फिर्नेछु घर र यस पाली अवस्य छानोमा टिन लगाउनेछु । अब तिमीलाई रुझ्न दिनेछैन म, बर्खा पहिल्यै घरफिर्नेछु । “
Source:http://mulbato.com
